It is no picknick:

24/1/2011
Vanochtend bij de Arbo-arts geweest.  Het eerste wat ze zei was “Je ziet er goed uit, maar wel moe”. …
Wat ik al zei: het gaat goed met me, maar niet over-enthousiast.
Ik ging erheen met het idee dat ik morgen of donderdag weer zou gaan werken, maar ze heeft ‘r voet behoorlijk op de rem.

Dat die griep er behoorlijk in heeft gehakt moge duidelijk zijn.  Volgens haar is het waarschijnlijk dat ik de Mexicaanse griep heb gehad.  (Meer dan 3 dagen hoge koorts.)  Heb ik zelf ook aan gedacht, 5 dagen koorts tussen 38,7 en 39,1 maar ik ben er niet op getest.  Ik vertelde haar over de bloedonderzoeken, de verhoogde waardes van bezinking en bloedplaatjes en de lagere HB.  Volgens haar blijf ik nog jaren (!) kwetsbaar voor infecties
en virussen.  Dat komt onder andere omdat een goede weerstand begint in de darmen.  Als die niet optimaal functioneren worden voedingsstoffen ook niet optimaal opgenomen.
Toen ze dat zo zei bedacht ik pas hoe logisch dit is.  Helemaal niet eerder bij stilgestaan.  Stom.  Ik vind het alleen maar onuitstaanbaar dat ik me niet sterker voel dan dat ik me voel en dat zo’n stomme griep …  Nou ja...  dom van me.  Dat de HB laag is, was niet het enige probleem.  Alle andere ijzer-waarden (verzadiging enzo) zaten niet op de ondergrens, maar lagen daar dik onder.  Ik hoorde het de assistente wel zeggen toen ze de lijst met me doornam, maar ik wou het niet weten en heb het als een struisvogel….
Op advies van de Arbo-arts zal ik de chirurg vragen wat hij van supplementen vindt.  De 31ste moet ik, naast de lever-echo, ook bloed laten prikken in het ziekenhuis.  Dat zijn standaard controles.  Verder heeft ze me heel indringend vertelt dat ik me op kantoor absoluut niet beter voor moet doen dan ik me voel !!!!  “Beloof je dat?” … stilte  “beloof je dat?  Ik wil dat je het belooft”   …. “dat zal niet meevallen” antwoord ik.
Ze had via de HR-man gehoord dat er nogal geroddeld wordt op mijn afdeling .  Klopt.    Zo was er nogal wat commentaar van de dames toen ik van de zomer tussen de operaties door mijn conditie wilde opkrikken door eens te gaan roeien, wat niet helemaal goed was gegaan.  (Behalve dat de batterij in mijn benen helemaal leeg was, had ik ook een stomazakje vol met bloed…. waar ik nogal van geschrokken was).  Zo heb ik weer gehoord dat iemand had gevraagd of ik tijdens het Kerst-diner (half december, met mijn baas en zijn team) vaak naar de wc moest.  Toen bleek dat dit niet het geval was, was de medische diagnose van deze collega dat ik dus wel weer kon komen werken.
De Arbo-arts was natuurlijk vervult met afschuw en zei dat ze dit soort lieden altijd vraagt of ze misschien willen ruilen.
Allemaal waar, maar ik wil helemaal niet weten dat ik verzwakt ben.  Ik ben trouwens gewend om sterk en gezond te zijn en wel tegen een stootje te kunnen.  Hebben we het daar niet al eens over gehad?  Zieke dieren zijn een prooi.  Verstop je of zorg dat je er sterk uitziet.  Bij mensen werkt het net zo.  Waarom wordt de één wel overvallen en de andere niet?  Het zit ‘m in de lichaamshouding en uitstraling, zo toont onderzoek aan.  Dieren zijn heus niet gek.  Die hebben geen onderzoekjes nodig om te weten dat het zo werkt.  Dus…
“Er is een heleboel gebeurd hoor Annelies.  Je bent heel erg ziek geweest.”
Hoe komt het toch dat zij de zoveelste is die me dat zo nadrukkelijk zegt en me daarbij zo indringend aankijkt?

“Op middelbare leeftijd wordt je heel erg ziek, maar ook weer beter.”
Dat zinnetje….
Als ik in de handpalm kijk naar de levenslijn waar dit te lezen valt, ben ik bang dat er nog veel meer onheil komt.  Om twee redenen.  Ten eerste omdat mijn levenslijn uit twee afzonderlijke stukken bestaat.  De lijn is in het midden onderbroken.  Geen botte breuk, maar de ene lijn buigt zijdelings af en loopt dan over een stukje van ongeveer een halve centimeter evenwijdig aan de andere.  Als de hele lijn voor een heel leven staat, dan beslaat dat stukje inderdaad JAREN.  Ten tweede om de doodeenvoudig reden dat ik het niet als “heel erg ziek” heb ervaren.  Ik heb alles ondergaan, de pijn en ongemakken verdragen en ben er levend doorheen gekomen.  Ik heb me niet “heel erg ziek” gevoeld en daarom is het des te moeilijker dat het herstel zo traag verloopt.  Temeer omdat ik me na de eerste operatie makkelijker leek te herstellen en me goed fit voelde.  Of was dat maar schijn?  In de zomer zijn er tenslotte geen griepvirussen.  Die eerste operatie was zogenaamd een hele zware en de tweede een stuk lichter.  Waar slaat het dan op dat ik zo traag van een eenvoudig griepje herstel?
Het kan ook zo zijn dat het onderbroken stukje van mijn levenslijn over de nasleep tot een volledig herstel gaat, wat nog jaren kan duren.   Vatbaar voor alles.

Afijn, de Arbo-arts stelde voor dat ik start met 2 x in de week 3 uurtjes naar het werk op therapeutische basis.  Dat wil zeggen ‘klusjes’ en absoluut geen ‘werkdruk’.  Buiten de spitsuren.  Te beginnen na 9 februari (als ik bij de chirurg ben geweest omdat dat ook weer stressvol is) en heel langzaam op te bouwen.  Twee weken later wil ze dat ik verslag kom uitbrengen.
Dat was niet waar ik op gerekend had.  Ik dacht deze week….  Na nog een korte onderhandeling heb ik er 3 dagen van af weten te praten.  Ik ga 7 februari beginnen.

En nu maar hopen dat de keelpijn die op komt zetten geen tweede griepronde is die roet in het eten komt gooien.  Enneh… de komende jaren een griepprikje halen (leek haar ook zeker een aanrader).  Had mijn huisarts me niet moeten oproepen?

Annelies