Gaar

Nuke em! *)

Gisteren de vierde bestraling gehad.  Geleidelijk aan voel ik me er vermoeider en vreemdig door.  Beetje "niet lekker", zware benen. Na een nachtje slaap gaat het wel weer, maar blijft er zo langzamerhand een weeïg gevoel bestaan.
Vanmiddag wordt voor de laatste keer deze onzichtbare vernietiging aangericht en verwacht ik dit de rest van de middag te voelen.  Gek idee ook dat de effecten nog maanden doorwerken.  Net als het 'nagaren' van voedsel uit de magnetron.  Het gaat in beide gevallen om elektro magnetische straling. 

Toen ik gisteren na de behandeling met één been in het kleedhokje stond
bedacht ik me ineens dat ik die röntgenfoto's misschien nog kon zien en vroeg aan één van de vrouwen of ik even in hun kamer naar de schermen mocht kijken.  Ik rukte snel mijn spijkerbroek van het haakje en hinkte met één been in een broekspijp achter haar aan.  Helaas waren de foto's al van het scherm en kon ze die niet meer terughalen, maar er was nog wel een scherm te zien waarop het bestralingsgebied schematisch stond weergegeven.  Een donker scherm met okerkleurige rasters.  Eén bijna vierkant veld daarbinnen was helemaal ingekleurd.  Bij het zijaanzicht had het vlak een schuine kant.  Dat is waar het bot van het dijbeen de heupkom ingaat.  Daar mag geen bestraling komen.  Ik vond het eigenlijk wel een groot gebied, als je nagaat dat de tumor een mini-dingetje is van net een centimeter doorsnede.

Voor de laatste behandeling is Peter vandaag weer mee omdat er nog een gesprek volgt met de Radiologe.

Hij zal vragen of ze de röntgenfoto's op het scherm kunnen laten staan zodat ik ze nog snel even kan zien.

Voor de laatste keer klim ik op de tafel en wordt ik door de dames in positie gemanoeuvreerd.  Hetzelfde ritueel; controlefoto, de vrouwenstem die zegt dat de tafel gaat bewegen, vanuit drie kanten -om beurten- de bestraling.
Als de eerste doses op me wordt afgevuurd, voel ik iets in mijn buik onder druk komen staan.  De blaas?  Heb je wel eens een Bapao in de magnetron opgewarmd, in het zakje?  Of krieltjes?  Je prikt een paar gaatjes in het zakje en zet de magnetron aan.  Als het product heel heet wordt, bolt het zakje op tot het niet verder kan.  Als je de gaatjes vergeten bent, knapt het zakje uit elkaar.  Zo voelde het ongeveer.

De röntgenfoto's kunnen jammer genoeg niet op het scherm blijven staan.  Die verdwijnen automatisch van het beeld als de volgende handeling begint.  Peter heeft met zijn iPhone wel foto's van de schermen gemaakt, zodat ik ze alsnog kan zien (zie boven).
Het bestralingsgebied is enorm!  Peter heeft zich laten uitleggen dat de intensiteit naar de buitenkant van het gebied afneemt.  Nou, het zal wel, maar als je dit ziet, is het hele bekkengebied naar de Filistijnen ge-nuked.
Met een rare buik en zware benen lopen we terug naar de auto.  Onderweg in de auto pakt Peter mijn hand en zegt: "warme handen heb je".  "Ja", zeg ik, "ik kom net uit de magnetron".
De stomme ongesteldheid is nog steeds niet over (vandaag de 16e dag!) en die stomme baarmoeder is dus nog steeds onrustig.  Geen idee of ik nou buikpijn heb van het nuken of van de vleesbomen.  Zal het morgen nog eens aan de Gynaecologe vragen.
Ik denk dat ik voor de chirurg nog een bericht op mijn buik schrijf; dat die Uterus eruit mag.

Thuis ga ik naar boven om wat te rusten.  Later deze middag belt het ZMC om te zeggen dat ik morgen niet om 11.00 uur hoef te komen, maar om 14.00 uur.  Mooi.  Anders loop ik me daar alleen maar te vervelen en ellendig te voelen.  Of ik eerst even langs het lab wil gaan om een briefje te halen en bloed te prikken.
Overigens heb ik vanochtend even met de secretaresse van de chirurg gebeld om te horen of ze het schema voor vrijdag nog niet klaar hebben.  Ongeduldig als ik ben.... Eerder was me vertelt dat dit pas donderdag gemaakt wordt, maar aangezien ik zelf ook wel wat weet van plannen, kan ik me dat niet voorstellen.  En ja hoor, de planning is gemaakt.  Tuurlijk houden ze altijd een slag om de arm.  Er kan altijd een spoedgeval tussendoor komen, maar als dat niet zo is, ben ik vrijdagochtend de eerste om 09.00 uur.   Joepie?
Blij dat ik geen loze uren heb om me zenuwachtig te maken, maar ik sta nou ook weer niet echt te juichen.

Nou mensen, ik stop ermee voor nu.  Ik zal niet iedereen persoonlijk bedanken, maar doe het op deze manier; bedankt !
Als ik morgen niet meer kan mailen, dan wil ik iedereen alvast heel veel sterkte toewensen in de aanstaande spannende uren.
Duimen jullie voor me dat alles voorspoedig verloopt, dat er spoedgevallen worden binnen gebracht die voorgaan en dat er geen complicaties optreden zodat ik snel weer naar huis kan om daar de boel te terroriseren?

Annelies

*) Komt van het Engels "to nuke" = nucleaire aanval => waterstofbom.  Graag gebezigde uitdrukking door Amerikanen.  Letterlijk gebruikt door George W. Bush.

bedacht ik me ineens dat ik die röntgenfoto's misschien nog kon zien en vroeg aan één van de vrouwen of ik even in hun kamer naar de schermen mocht kijken.  Ik rukte snel mijn spijkerbroek van het haakje en hinkte met één been in een broekspijp achter haar aan.  Helaas waren de foto's al van het scherm en kon ze die niet meer terughalen, maar er was nog wel een scherm te zien waarop het bestralingsgebied schematisch stond weergegeven.  Een donker scherm met okerkleurige rasters.  Eén bijna vierkant veld daarbinnen was helemaal ingekleurd.  Bij het zijaanzicht had het vlak een schuine kant. Dat is waar het bot van het dijbeen de heupkom ingaat.  Daar mag geen bestraling komen.  Ik vond het eigenlijk wel een groot gebied, als je nagaat dat de tumor een mini-dingetje is van net een centimeter doorsnede.