5 mei 2010

Vanochtend heerlijk geroeid.  Het was druk op de Zaan, zodat we veel konden oefenen met „veilig boord” maken.
Aangezien er onder roeiers een opvallend hoog percentage uit de medische hoek komen (artsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten), kreeg ik van alle kanten het advies om vooral te proberen wat aan te komen voordat ik het ziekenhuis in ga.  Iedereen kan natuurlijk zien dat ik een geringe vetopslag heb.  Normaal gesproken een „gezond gewicht”. Maar aangezien de bestraling en later de operatie veel energie gaan kosten en ik vooral de eerste dagen na de operatie niet kan eten (sonde voeding), is het verstandig om een kleine reserve op te bouwen.

Klinkt me helemaal logisch in de oren, dus, doe ik mijn best:

Dikkedarmkanker. 1e mail na de 1e diagnose: Ter info, 4 mei 2010

Chill out!

Hallo allemaal,

Het zit er even niet in dat ik voor school de kris kras maak, voor de roei de Zaanspetters of aan het schoonmaken ga voor de WRV.  Examen kleine stuur C2 moet ook even uitgesteld worden tot het najaar.

Vandaag ben ik weer bij de internist geweest en de tweede bioptie bevestigde de conclusie van de eerste bioptie: kwaadaardige kanker in de dikke darm.

Wintertocht 2009

Het is 22 november 2009, tien voor acht ‘s avonds.  RTL4, het weer. 

Met satellietbeelden laat Helga van Leur het ons precies zien: “In het grootste deel van het land was het de hele dag droog.”  Met een zwaaiende armbeweging wijst ze het Guisveld aan.  De camera zoomt in op het riet. “Alleen hier zijn vanmorgen een paar flinke buien gevallen.”

Het is 22 november 2009, half tien ‘s ochtends.  Met weemoed denk ik aan gisteren. 

Gisteren was een schitterende dag.  Strak blauwe lucht.  Gisteren was er volop zon en met  temperaturen van 15-16 graden, ronduit warm. 

Maar ja, dat was gisteren en de wintertocht met Snert en Glühwein is vandaag.  De weersvoorspelling is slecht: storm en regen.  Een tikkeltje verbaast dat het doorgaat, hoor ik de bootindeling aan.  Stilletjes had ik tegen dit moment opgezien.

Okay dan.  We gaan.

Zaterdag 23 April 2005; Saenden F1 – OFC F5

Op deze zonovergoten dag, waarop de scheids niet kwam opdagen, stapte Koos blijmoedig over de railing en stak een fluit in zijn mond. De wedstrijd kon beginnen.
OFC leek mij met veel meer jongens, maar dat was optisch bedrog. Ik heb een paar keer moeten tellen, want dat spul rent natuurlijk door elkaar heen.